Home Columns algemeen

Algemeen
Water als wijn drinken
Geschreven door Joost   
woensdag 02 november 2016 16:54

De markt voor gebotteld water groeit als kool. De nuchtere mens reageert hierop met de opmerking dat je net zo goed water uit de kraan kunt drinken, want net zo zuiver en vele malen goedkoper. Niet elke mens is een nuchtere mens, blijkt, want de flessenwatermarkt groeit immers. De niet-nuchtere mens is onder invloed. Van wat?

De Guardian publiceerde onlangs een lel van een artikel over de gekte op de watermarkt. Flessenwater is een populair genotsmiddel onder adepten van de cultus van het zuivere en fitte lichaam. Als je aan een gezonder en krachtiger lichaam werkt, wil je producten die daarbij aansluiten. Vooral producten die via marketing aansluiting bij de cultus vinden. Vergelijk het met wandelschoeisel.

Wandelen kun je op rubberlaarzen. Toch denken velen dat ‘hightech’wandelschoenen van zo’n 300 euro beter zijn. “Indianen lopen dagen achtereen op blote voeten,” plaag ik soms. “Klopt, maar zie jij nog ergens indianen?” reageerde onlangs een fervent wandelaar onverwacht. Water uit een flesje is niet nodig, maar wel leuk en goed voor je status en imago, tenzij je het zelf vult.

Zelf vullen

Als je moeilijk stil kunt zitten, moet je a. bewegen en b. geen suikerhoudende dranken drinken. Ik kan moeilijk stilzitten. Bewegen doe ik voldoende als parttime bouwvakker. Veel collega-bouwvakkers drinken cola of ander hyperzoet spul. Ik drink water. Omdat ik volledig vertrouw op de kwaliteit van ons drinkwater, vul ik zelf mijn flessen. De milieukundige in me zegt dat ik geen water in plastic flessen mag kopen. Ik neem een lege frisdrankfles uit de kast, spoel die met weinig water om en vul haar.

Pas liep ik ’s ochtends de kast in voor een lege PET-fles, maar ving bot. Geen nood, want mijn oog viel op een lege, groene wijnfles met schroefdop. “Sorry, maar ik kreeg last van trillende handen,” zei ik tegen mijn bouwvakkende collega’s toen ik de pauze de wijnfles aan mijn lippen zette. Hun ogen vielen zowat uit de kassen. “Ik weet het,” blufte ik. “Ik moet mijn leven veranderen. Maar het werkt echt. Kijk maar!” Hierop stak ik een hand uit. “Hij trilt niet meer.”

Externaliteiten

Even een omweg via econoom Krijn Poppe van Wageningen Universiteit: “Volgens mij is dat ook een gezond economisch principe: de overheid let op de externaliteiten, positief of negatief, omdat daar de bedrijfsgenoten zelf niet op letten. Kun je ook niet van ze vragen. Zo zit het economisch mechanisme niet in elkaar.”

Toezien op buitenissige externaliteiten is een publieke zaak, begrijp ik. Omdat externaliteiten niet worden meegerekend in de marktprijs, zegt Wikipedia, is het een vorm van marktfalen. Stel nu dat industrieel geproduceerd flessenwater niet nodig is omdat a. vaak een minstens zo goed alternatief voorhanden is en b. het milieu niet gebaat is bij al die flesjes. Zijn die flesjes dan een bewijs voor marktfalen en is marketing dan het middel ter verdoezeling van dit falen? Water als wijn drinken. De niet-nuchtere mens is onder invloed van marketing. .

 
CETA maakt de kop gek
Geschreven door Joost   
woensdag 26 oktober 2016 21:56

Het Waalse ‘nee’ tegen het handelsverdrag CETA wegzetten als het gevolg van een rancuneuze ideologieënstrijd is voor de hand liggend en onzinnig. Het Waalse nee is terecht. Het is een kleine, zinvolle en vooralsnog geweldloze revolutie.

Uit een kort verslag van een debat in de Tweede Kamer: “Vrijhandel leidt tot meer welvaart. Deze economische wetmatigheid is voor Teeven (VVD) en Verhoeven (D66) reden om overwegend positief te zijn over CETA en TTIP: de verdragen nemen onnodige handelsbelemmeringen weg.” Niet iedereen denkt zoals Teeven en Verhoeven.

Monetair avontuur

Om aan te tonen dat vrijhandel niet tot meer welvaart leidt, begint de Amerikaanse econoom Joseph Stiglitz zijn betoog bij de euro, volgens hem een monetair avontuur dat tot in de haarvaten is doordesemd van neo­liberale geloofsbeginselen:

“De grondleggers van de euro […] geloofden heilig in de heilzame werking van markten maar hadden geen benul van hun beperkingen en wat er nodig is om markten goed te laten functioneren.” Hierbij verwijst ‘goed’ naar iedereen, in plaats van naar de deelbelangen van het grootbedrijf, verheldert Ewald Engelen, die Stiglitz voor De Groene Amsterdammer interviewde.

“De fixaties op begrotingstekort (drie procent), staatsschuld (zestig procent), inflatie (minder dan twee procent) en het mandaat van de ecb (geen werkgelegenheidsdoelstelling) wijzen alle één richting op: concurrentieverschillen kunnen in een muntunie niet langer worden opgevangen door de munt te devalueren, maar vereisen verlaging van de arbeidskosten door de verzorgingsstaat af te breken, arbeidsmarkten te flexibiliseren en de rechts­bescherming van werknemers te ontmantelen,” expliceert Engelen verder.

Gouden kalveren

Deze week richt Ewald Engelen zijn pijlen op CETA en de neoliberale cultus die dergelijke handelsverdragen als gouden kalveren aanbidt. “Dit kabinet is erin geslaagd kiezers ervan te overtuigen dat het op orde brengen van de begroting belangrijker is dan investeren in een duurzame toekomst. […] Dankzij luxleaks, swissleaks en panamapapers zijn we er achter gekomen dat de rijken, schaamtelozen en machtigen geen cent betalen voor de collectieve infrastructuur waar zij hun rijkdom aan danken. Wij burgers mogen voor die kosten opdraaien.”

Hiermee zijn we bij het Waalse ‘nee’ tegen CETA: burgers beginnen stilaan van hun neoliberale geloof te vallen. Daarmee is de burger eerder geseculariseerd dan de staat en het grootkapitaal, maar dat terzijde.

“Zo'n internationaal akkoord maakt lokale ondernemers kapot”, zegt een Waalse bioboer. “Kijk naar wat er in Mexico, Canada en de Verenigde Staten is gebeurd toen zij zo'n vrijhandelsakkoord sloten. Alle melk wordt daar nu in het zuiden geproduceerd in grote stallen, zonder goede controle op de kwaliteit en zonder arbeidsbescherming voor de werknemers. Mensen laten zich de kop gek maken dat zo'n verdrag beter is voor de economie, maar uiteindelijk is het alleen goed voor multinationals.”

 
Landbouwcrisis blijkt trend
Geschreven door Joost   
woensdag 19 oktober 2016 22:55

Het afwijzen door de Europese Commissie van staatssecretaris Van Dams fosfaatplannen voor de melkveehouderij. Een goed onderwerp voor een column, meende ik. Maar als je wilt vertellen over fosfaatrechten, moet je ook vertellen over derogatie, en als je over derogatie vertelt … enzovoorts. De agrarische sector is complex. Voor je het weet raak je erin verstrikt. Net als de boeren.

Toenmalig staatssecretaris Dijksma (EZ) schreef in 2015 het volgende aan de Tweede Kamer: “Het is de melkveehouderij niet gelukt om onder het productieplafond voor fosfaat te blijven. Daarom komen we samen met een begrenzende oplossing. Dat is nodig om een ingebrekestelling door Brussel te voorkomen en ontwikkeling van bedrijven binnen de randvoorwaarden van diergezondheid, dierenwelzijn en milieu mogelijk te maken.”

Fosfaatrecht en derogatie

De plannen voor fosfaatrechten, zoals de begrenzende oplossing heet, werden recent door de Europese Commissie afgewezen. De rechten zouden namelijk staatssteun zijn voor de aanpak van een milieuprobleem en dat mag niet. Toch is een fosfaatplafond nodig, al is het maar omdat dat door Brussel wordt geëist. Hoewel Brussel de fosfaatproductie (in mest) wil reduceren, produceerde Nederland meer sinds 2015 vanwege een groei van het aantal koeien.

Eerder streek Brussel al over het hart met de zogenaamde derogatie. Onder bepaalde voorwaarden mocht van 2014 tot en met 2017 maximaal 250 kg stikstof in plaats van 170 kg per hectare landbouwgrond worden gebruikt. De melkveesector hoopt op verlenging van de derogatie. De reden is simpel:

“Ongeveer 18.000 van de 21.000 bedrijven met graasdieren doen mee met degoratie. Er is berekend dat het de sector 200 miljoen euro kost wanneer we geen aanspraak meer kunnen maken op derogatie. De invoering van fosfaatrechten kost ook geld, maar valt in het niet bij dit bedrag. Derogatie laten vallen […] zou een enorme krimp van de veestapel betekenen, en nog meer druk op de mestmarkt.”

Hollandse tragedie

Verwacht wordt dat Brussel niet over het hart blijft strijken. Bovendien dreigt ze 100 miljoen euro minder subsidie te geven als Nederland volgend jaar niet onder de fosfaatlimiet zit. Recent publiceerde De Groene Amsterdammer een reportage (getiteld: ‘Een Hollandse tragedie’) waarin duidelijk wordt hoezeer de Nederlandse melkveehouder in de knel zit. Opvallend is dat als er een schuldige moet worden aangewezen alle partijen naar elkaar wijzen.

Zijn er over tien jaar nog melkveehouders in Nederland? Als je de dagbladen volgt, ben je geneigd te denken dat het laatste glas Hollandse melk binnen afzienbare tijd gedronken (of geconserveerd voor het museum) gaat worden. Maar je kunt er ook anders naar kijken.

Econoom Krijn Poppe van Wageningen Universiteit kijkt er anders naar. Hij legt uit dat er geen sprake is van een landbouwcrisis. We zitten in een versnelling naar een nieuwe technische fase. Bij de huidige stand van de techniek zijn er steeds minder boeren nodig om voedsel te produceren. Er is een stabiele teruggang in het aantal boeren van jaarlijks twee tot drie procent, een trend die niet-agrarische sectoren niet vreemd is. De productiehoeveelheid zal dus in principe gelijk blijven, en daarmee alles wat dat met zich meebrengt, zoals het tarten van de grenzen van de milieuruimte.

 
Rubber van biologische teelt
Geschreven door Joost   
woensdag 12 oktober 2016 20:36

‘Kunstgras het asbest van de toekomst?’ kopte een column op facebook. Nee, luidt het antwoord op die vraag. Na wat leeswerk vraag ik mezelf echter wel sterk af waarom rubberkorrels op sportvelden worden gestrooid.  Rubber is namelijk een persistent bodemvreemd materiaal en korrels zijn graag in beweging.

De mooiste opmerking over de bodem kwam deze week uit onverwachte hoek. ZLTO-voorzitter en koeienboer Hans Huijbers (nieuw binnen op 28 in Trouws Duurzame 100) trekt het boetekleed aan over zijn bodemgebruik:  

“Mijn opa maakte met stront het klapzand van de Kempen vruchtbaar, zodat mijn vader er goed kon boeren. Ik leerde de keerzijde daarvan kennen: het uitputten van de bodem, de vervuiling door mest. Ik ben de eerste generatie die de bodem slechter doorgeeft aan mijn kinderen en kleinkinderen. Daar schaam ik mij voor.”

Bandengruis

Het RIVM ligt onder vuur na de ZEMBLA-uitzending over het mogelijk kankerverwekkend zijn van stoffen in rubberkorrels op sportvelden. De informatie die het RIVM heeft, is op het web te vinden. In geen enkel artikel over deze granulaatgekte wordt een link gelegd met bandengruis. Dit begrijp ik niet, want over dit gruis is het afgelopen jaar nog bericht.

Bandengruis is feitelijk niets anders dan uiterst fijn vermalen rubbergranulaat. Zo fijn zelfs dat het vanaf wegen, dat wil zeggen, de plek waar rubber als gruis van autobanden slijt, gemakkelijk naar belendende percelen stuift. Bandengruis is een onderschat probleem. Als vluchtige PAK’s en weekmakers, waaronder nitrosaminen, vrijkomen uit korrels op sportvelden, dan komen deze stoffen toch ook zeker vrij uit het bandengruis, dat elke verkeersdeelnemer als stof inademt.

In de eerdere artikelen over bandengruis wordt echter geen gewag gemaakt van deze kankerverwekkende stoffen. Wel gaat het over de persistentie van rubberbandenslijtstof, een van de grootste veroorzakers van de vervuiling door microplastics, stellen onderzoekers. Een deel van het slijtstof vliegt volgens weer andere wetenschappers de lucht in. De rest landt direct op de bodem rond wegen, stroomt met regenwater naar het riool of komt via het oppervlaktewater terecht in zee.

Bio-rubber

Slijtagebestendiger banden of banden uit biologisch afbreekbaar rubber is een oplossing. Sterker nog, zegt een rubberdeskundige, voor de grootschalige toepassing van synthetische rubbers waren ze al biologisch afbreekbaar. Bovendien bevat natuurrubber geen kankerverwekkende stoffen. 

Ik denk dat ZLTO-man Hans Huijbers instemmend zal knikken als ik zeg dat we terug moeten naar natuurrubber, liefst van biologische teelt. Sowieso mogen we ons best schamen over het toepassen van  synthetische-rubber-korrels op welk bodemoppervlak dan ook.

 
Bloedluxe
Geschreven door Joost   
woensdag 05 oktober 2016 13:35

Een aanzienlijk deel van de wereld maakt overuren om het rijke westen in zijn weelde te kunnen voorzien. Dit plaatst de juichstemming over het besluit van 28 EU-milieuministers tot een versnelde ratificatie van het klimaatakkoord van Parijs in een ander perspectief. Het werd kortom tijd. Dankzij journalisten en NGO’s als SOMO leren we langzaam inzien dat onze luxe onbetaalbaar zou moeten zijn. Zolang dat niet het geval is, kleeft er bloed aan.

Ewald Engelen was weer op dreef in een van zijn recente columns: “Dat er een relatie bestaat tussen een financieel stelsel dat het Westen in staat stelt het Zuiden onverminderd uit te persen (capital flowing uphill) en migratie van Zuid naar Noord aanjaagt, speelt in het vluchtelingendebat geen enkele rol. Dat de klimatologische effecten van onze productieketens medeverantwoordelijk zijn voor het Syrische drama evenmin.”

Textiel

Overdrijft de heer Engelen niet een beetje? Nee, en ook niet een beetje. De leefomstandigheden (waaronder ik voor het gemak de arbeidsomstandigheden schaar, met de opmerking dat leven voor velen overeenkomt met werken) in het westen zijn beter dan die in, bijvoorbeeld, India. “In de Indiase fabrieken verdient geen enkele arbeider een leefbaar loon,” zegt woordvoerster Tara Scally van de Schone Kleren Campagne. 

Maar goed, dat de Westerse textielsector het in de veraf gelegen productielanden niet gemakkelijk op orde krijgt, wist SOMO ons al in 2010 te vertellen. Ongetwijfeld doet de sector haar best om het wel voor elkaar te krijgen. Toch weerhoudt dat verslaggever Roy Heerkens niet om vorige week het volgende te stellen: “Ik heb in tien jaar niets zien veranderen in de kledingindustrie.”

Het liefst sluit ik me voor dergelijke berichtgeving af. Mijn dure lamswollen trui en dito skinny fit spijkerbroek draag ik het liefst zonder schuldgevoel. Dus verschuil ik me in mijn permanent zoemende mobieltje. Wat? Mijn hemel, ook daarin is het niet pluis, en ook dat is allang bekend, blijkt.  

Cobalt

“We are suffering,” zegt de 29-jarige Nathan Muyamba, een van 100.000 met de handen onder erbarmelijke omstandigheden werkende mijnwerkers in Congo. “And our suffering is for what?” Goeie vraag, Nathan. Jouw lijden komt onze betaalbare luxe ten goede. Nathan komt aan het woord in een formidabel stuk onderzoeksjournalistiek van The Washington Post. De webversie van het artikel heeft videobeelden van mijnwerkers die door smalle gangen in de mijn afdalen. Kijk deze beelden niet als je een claustrofobische aard hebt.

Elektrisch vervoer en de energievoorziening van laptops en mobieltjes, kortom: onze toekomst, wordt medemogelijk gemaakt door cobalt uit Congolese mijnen, cobalt, het metaal dat verwerkt wordt in de lithium-ion batterij, de drager van onze duurzame energie. Dachten we stilaan van bloedkolen verlost te zijn, hebben we te dealen met bloedcobalt. Betaalbare luxe is bloedluxe, mooier kan ik het niet maken.

 
<< Start < 11 12 13 14 16 18 19 20 > Einde >>

Pagina 16 van 64

Oude columns
Bodemvreemd, niet wereldvreemd
Joost
De fik erin
Joost
Ga je mond spoelen
Joost
Dun door de broek lopen
Joost
Om giftig van te worden
Joost
Milieu-racisme gaat mij dus ook aan
Joost
Pure verspilling is mooi
Joost
Zwartgeblakerde schapen
Joost
Scooter in de huiskamer
Joost
Laffe vegetariër
Joost
De milieuzone als moderne stadsmuur
Joost
Vertragingstactiek
Joost
Sleepnetwet voor spookvistuig
Joost
Durfdetaillisten
Joost
Aanschaffen en meteen vernietigen
Joost
Groene stroom en blauwe regen
Joost
Participatie is niet nodig
Joost
Erwtensoep zonder worst
Joost
Tovenaars en profeten
Joost
Arbeidsomstandigheden en milieu
Joost
Conservatieve destructie
Joost
Een groot goed
Joost
CO2 is afval
Joost
Milieu-onverschillig en klimaatneutraal
Joost
Beerput Nederland in de klas
Joost
De mens als brandstof
Joost
Netwerken met de natuur
Joost
Ongestoord seksen
Joost
Waarom toch zo somber?
Joost
Een smeuïge bodem voor nieuwe politiek
Joost
Innovatie en vernieuwing
Joost
Minister van milieu
Joost
Een pelletje meer of minder
Joost
Alle plastic plakplastic
Joost
Wees voorzichtig met afvinken
Joost
Zorgeloos bouwen
Joost
Schuilen voor preutsheid
Joost
Rechtse tranen houden zeehond nat
Joost
Ramptoerist
Joost
Rechtvaardigheidskatalysator
Joost
De varkenshouderij is geen augiasstal
Joost
Welkom in de eeuw van de batterij
Joost
Waar van onwaar scheiden
Joost
Wat er na de NAM komt
Joost
Auw! De pijn van het doen
Joost
Meer Galliërs op de markt
Joost
Schokkend oud nieuws
Joost
Aardgasvrij koken
Joost
De jacht beter dan de vangst
Joost
Oorlog als oplossing?
Joost
Kilometerminderen
Joost
Brief aan de mensheid
Joost
Pimp uw park met een tijger
Joost
Een intellectuele survivalkit
Joost
Wekelijks een dozijn kroketten
Joost
Leven van afval dankzij EU
Joost
Vervroegde groene lente
Joost
De politiek heeft toekomst
Joost
Groenhemden aller landen, verenigt u!
Joost
Een verwend ettertje met weinig omhanden
Joost
Wat de dieren ons vertellen
Joost
Geen euforische cowboys voor ons
Joost
De inhoud van een stofzuigerzak
Joost
‘Beter dan biologisch’
Joost
Eerst Duitsland en dan wij
Joost
Herrie, de stille sloper
Joost
Prijsvechters
Joost
Verpot uw geest
Joost
Afvalparadox
Joost
Kilometerknallers
Joost
Een buitenlichamelijke ervaring
Joost
Duurzaamheid is stug doorfietsen
Joost
De factchecker als virusscanner
Joost
Inspirerend springtij
Joost
Water als wijn drinken
Joost
CETA maakt de kop gek
Joost
Landbouwcrisis blijkt trend
Joost
Rubber van biologische teelt
Joost
Bloedluxe
Joost
Een cultuuroorlog bedreigt de bij
Joost
Ongewenste organismen
Joost
De aarde in de beklaagdenbank
Joost
TTIPje tarten
Joost
Rekenen met asbest
Joost
Meer vee, minder ammoniakuitstoot?
Joost
Het belang van politieke ongelijkheid
Joost
Rechts verlakt het volk
Joost
Blaathaag
Joost
Kennis dus
Joost
Een smartwatch voor veilig werken
Joost
Het QWERTY-effect van salderen
Joost
Het milieu is gesetteld
Joost
Meanderen
Joost
Het is lekker slapen op een waterbed
Joost
Duurzame vrijheid
Joost
Lekker stoken
Joost
Pieken en dalen
Joost
Begrijpelijk, maar statistisch nonsens
Joost
Een gezond investeringsklimaat
Joost
Kom mee naar buiten allemaal
Joost
Amor Mundi OK, maar hoe?
Joost
Oekraïense milieuorganisaties gebaat bij een “ja”
Joost
Gissen naar duurzaamheid vissen
Joost
Plasticsoepontkenners
Joost
De moed van een milieucolumnist
Joost
Accu’s in de groenbak
Joost
Alle politiek milieupolitiek
Joost
Obama’s klimaatplan of plan B
Joost
Een fusie van vrije radicalen
Joost
Een banvloek op hormoonverstoorders
Joost
Theater aan de kust
Joost
Wie de bal kaatst ...
Joost
Mais onder invloed
Joost
To split or not to split
Joost
Gouden bergen afval
Joost
De waarheid achter klimaatverandering
Joost
Sinterklaastip: geef de politiek een ideaal
Joost
Tegen Verzuiling 2.0
Joost
Klimaattop mist fundament
Joost
Heel weinig heel lang
Joost
‘I love fossil fuels’
Joost
Kill all cowboys
Joost
De wereld als aanrecht
Joost
Paalzitten met natuurfanaten
Joost
Boer-zoekt-vrouwnatuur
Joost
De week van het absurde
Joost
Herfstkleuren
Joost
Geestdriftig pionieren
Joost
De wave voor een nieuwe dienst
Joost
Duurzame onafhankelijkheid
Joost
Vakantiewoede
Joost
De handdoek in de ring
Joost
Festivalitis zegt de knorrepot
Joost
Een reservaat voor jagers
Joost
Varkens en energie van eigen bodem
Joost
Het voordeel van Monsanto

Joost
De intellectuele levendigheid van Minnesma
Joost
Achterdocht is goed, reuring is beter
Joost
Komkommertijd is een utopie
Joost
Mens, durf conservatief te zijn!
Joost
Overheid, trek die knip!
Joost
Zwexit of exit zwarte walm
Joost
Handel tot de dood ons scheidt
Joost
Aandacht voor asbest niet relevant
Joost
Broedparasiet of toch maar niet
Joost
Niets zo veranderlijk als het klimaat
Joost
A penny for a kiss

Joost
Stoken zonder gas
Joost
Weing afval? Dat komt u duur te staan
Joost
Heropen de mijnen en slaap zacht
Joost
Bedankt, Groningen!
Joost
Goed leiderschap vereist oogkleppen
Joost
Keukentafelgesprek met verbale radicalen

Joost
Anders denken dankzij dieren
Joost
Voedingsbodem voor wereldkeuken
Joost
Kerstgedachte: de wapens van Marianne Thieme
Joost
Het meest urgente milieuprobleem
Joost
Energie op de bon
Joost
Taakstraf voor milieudelinquenten
Joost
TTIP: meer handel en toch nog zuivere lucht
Joost
Van e-nose naar geurtherapie
Joost
De vruchtbare aarde van een treinrit
Joost
Een make-over met DDT
Joost
Zaad: software of open source?
Joost
Een toupet van varkenshaar
Joost
De grote schoonmaak als verdienmodel
Joost
Bloeddorst of eco-management?
Joost
Doe het lekker zelf
Joost
Marketing laatste troef voor vergroening
Joost
Maakt Merkel werkelijk verschil?
Joost
Klimaatdemonen
Joost
Haastige spoed is zelden goed
Joost
Vieze praatjes voor een schone planeet
Joost
Als klessebessen kissebissen wordt
Joost
Al dat gezanik over leiderschap
Joost
Uitleg: we ontpolderen voor onze veiligheid
Joost
Major Tom zoekt contact
Joost
Hoop voor maniakken van de voortplanting
Joost
De gekte van de consument
Joost
Productief schisma tussen pleitbezorgers duurzaamheid
Joost
Een Landbouwwende: wie durft?
Joost
Mijn druiven voor een betere wereld
Joost
Deel je leven met hondstrouwe gadgets
Joost
Binnenste buiten
Joost
Duurzame journalistiek
Joost
Restverontreiniging eindelijk vrij
Joost
Oppotten als oplossing voor schaarste
Joost
De adem van Hades
Joost
Een kwestie van winnen
Joost
Biologica: durf dom te zijn
Joost
Natuurliefhebber
Joost
Toonzetting
Joost
Biedt zich aan: persoonlijke duurzaamheidscoach
Joost
Out of the box handelen
Joost
Zwarte rook achter groene gezichten
Joost
De aarde is geen bol
Joost
Meer ecologie in economie
Joost
Genoeg is genoeg
Joost
De robotificatie van het milieubedrijf
Joost
Realisten en illusionisten
Joost
Geestverruimend asbest 
Joost
Bloeden
Joost
Hoe schoon ons gedrag
Joost
Onbewuste landbouw
Joost
Links begint, rechts wint
Joost
Het ministerie van DOGMA
Joost
Vertederd de wereld verbeteren
Joost
Acteurs op het wereldtoneel
Joost
De kleine groene vijand
Joost
Groenste Partij
Joost
Zomerfeesten
Joost
Sanering van het geweten
Joost
Over liefde en andere feiten
Joost
Jampotglazen
Joost
Rampen en crises zijn onnodig!

Peter van Doesem, Denios
Duurzame voeding bestaat niet!
Joost 
Lammetjesdag in milieuland
Joost
Wij willen ijsvrij!
Joost
Milieu is emotie
Joost
Gezond wantrouwen
Joost
Milieunieuws voor dovemansoren
Joost
Over groene robots en debaterende clowns
Joost
Veen brandt niet meer
Joost
Een alternatief kerstdiner
Joost
Boeren in een kooitje: aaibare duurzaamheid
Joost
Maatschappelijk Verantwoord Hockeyen
Joost
Occupy Unilever

Joost
Welkom in de ecokerk
Joost
Milieubeweging opnieuw in kinderschoenen
Joost
Een stad waar fietsen voor het grijpen staan
Joost
Milieugoeroe blijkt artiest
Joost
De rust van verklaringsmodellen
Joost
Milieuvakantie
Joost
PPP: Ping Ping Profit
Joost
Pleidooi voor de vroeggeboorte van het ware gezicht

Joost
Economische groei als fetisj van een hozende regering

Joost
Zonder Goliath geen David

Joost
Gifzooi
Joost
Risico is kans maal effect

Joost
Wie bewaakt de waakhond?
Joost
Evel Knievel en de angst voor leegte
Joost
Bij winst het verlies nemen

Joost
Lachen met regels
Joost
Zij die de zon willen, groeten u
Joost
Vermageren met Melanie Schult van Haegen-Maas Geesteranus
Joost
Access for all

Edwin Timmers
Doe eens iets geks (2)

Joost
Geen gevaar voor de volksgezondheid!
Joost
Ik wil duidelijkheid, geen windhandel!
Joost
Kabinet is met 130 km/uur blik op de weg kwijt
Mr. M.C. Kroon
Rutte 1: de zichzelf schrijvende column
Joost
Pareto likt zijn vingers af bij Rutte
Joost
Rutte 1: animal cops en dooie mussen
Joost
Nederland kan zonder milieubeleid!
Joost
De factor 'tijd' en een ongelooflijk slecht milieuboek
Joost
Geen nieuws voor de Prius-rijder (pleidooi voor een betrouwbare overheid)
Joost
De Partij voor de Toekomst en MSD/Organon
Joost
De duurzaamheidsles van Ajax
Joost
Beste politici, de toekomst wacht
Jos van der Schot
Hoe duurzaam zijn de Tweede Kamerverkiezingen?
Ton Ceelie
Lood om oud ijzer?
Martin Kroon
De duurzaamheid van verduurzaamd hout
Edwin Timmers
Vergroening
Wietske ter Veld
Tijd voor de politiek om wetenschap serieuzer te nemen
Bart Verheggen
Maar opa, milieupolitiek ís realpolitik!
Edwin Timmers
Ik start de Partij voor de Toekomst
Joost
Balkenende 4 en pijnboompitten
Joost
Maria van der Hoeven: de kip of de kat?
Joost
Opleuken leidt tot afzeiken
Joost
Cramer weg, niks aan de hand
Joost
Bent u voor of tegen het klimaat?
Joost
De catwalk van Camiel Eurlings en Doutzen Kroes
Joost
Ideetje voor Eurlings
Joost
Lachen met Charlie Aptroot
Joost
Kopenhagen: laten we niet overdrijven
Joost
Een eerlijke bank!
Joost
Het lijkt wel crisis!(2)
Joost
Mini-pleidooi tegen nieuwe kerncentrales
Joost
Het lijkt wel crisis
Joost
Noise for boys
Martin Kroon
Afzakkende broeken, boerenverstand en de Grondwet
Joost
Over het christendom en fossiele brandstoffen
Joost
Scheurlings
Martin Kroon
Wie heeft er gelijk over klimaatverandering?
Bart Verheggen (ECN)
In de rij
Team ECO-job
Omgevingsvergunning: politieke moed gevraagd!
Kees de Graauw (MILON bv)
Slim geldgebruik
Herman Jan Wijnants (VVM)
Nieuw ministerieel elan ('Ga zo door!')
Joost
MVO, de crisis en mijn ego
Joost
Hoezo voorbarig? (Hartekreet aan de minister)
Joost
Machtsspelletjes en leermomenten (over Haags gekonkel)
Joost
Aan de Commissie Verantwoording Jaren '80
Jaap Jelle Feenstra (voorzitter VVM)
Gesubsidieerd actievoeren: kan dat?
Joost
Duyvendak: gerechtigheid of hypocrisie
Joost
Kan milieubeleid de kool en de geit blijven sparen?
Joost
Niet oude auto's, maar rijgedrag en doorstroming aanpakken
Martin Kroon
Idealisme, realisme, pragmatisme en... ‘struisvogelisme'
Jos Dingemans
Jerrycans in Zandvoort
Bart Arentz
‘Klimaatsceptici': ver verwijderd van de werkelijkheid
Bart Verheggen (ECN)
Nederland is niet meer te handhaven
Robert van Heeswijk (Milon)
Generatiekloof biobrandstoffen niet zo groot
Jan Ros (Planbureau voor de Leefbaarheid)
Biobrandstoffen: hebben we de luxe van een keuze?
Jan Willem Erisman (ECN)
Biomassa: droom of drama?
Jaap Jelle Feenstra (voorzitter VVM)
Duurzame ambities: vloek of zegen?
Stefan van Tongeren (HAS KennisTransfer)
Doe eens iets geks! (de benadering van het vak)
Joost
Diesel goed voor CO2: milieumythe nr. 1
Martin Kroon
Milieubeleid hoort proportioneel te zijn
Onno Hoes (gedeputeerde Noord-Brabant)
Geen Raad van State
Robert van Heeswijk (Milon)
De afvalstof als kameleon
Boukje Jongedijk-Eijsink (namens Kluwer)
Milieu: speelbal van de politiek
Team ECO-job
Wie neemt het voortouw? Wie dient zich aan?
Rachel Heijne, directeur VVN
De Omgevingsvergunning: wie krijgt de gebakken peren?
Joost
De macht en onmacht van Milieudefensie
Joost
Aan de slag met het MVO-convenant!
Joost
De mist in met duurzame energie
Joost
Door een roze bril (wensen voor 2008)
Joost
Weg met de Wabo!
Joost
Borrelpraat als belangenbehartiging (Milieudefensie en VNO-NCW)
Joost

 

Video van de week

Video van de week

Schermafbeelding 2018 06 27 om 14.13.52

Boyan bedacht opruimsysteem voor plastic

Partners

  • Partner van MilieuFocus
  • Partner van MilieuFocus
  • Partner van MilieuFocus

Nieuwsbrief


Boek van de week

psychology 120Susan Clayton Christie Manning
Psychology and Climate Change

''The book lays out the clear relevance of psychological phenomena to perceptions, impacts and behavior''
Lees verder

Agenda algemeen

No current events.

Realisatie door WELLdotCOM - ICT Solution Provider & Joomla! Professionals