Home

De duurzaamheid van verduurzaamd hout
Geschreven door Edwin Timmers   
maandag 07 juni 2010 22:29

De walvis maakt zich geen zorgen om zijn uitsterven als soort. Hij kent die zorgen domweg niet. Zou hij sterven door vies water, zijn sores zal hij niet zelf aan de grote klok hangen. De verantwoordelijkheid voor het voortbestaan van de walvis ligt dus helemaal bij de mens, dat zorgelijk wezen. Sterker nog, de zorg voor de natuur in zijn geheel is de verantwoordelijkheid van de mens. Deze verantwoordelijkheid kan hij nemen, en als hij dat doet, doet hij het slechts voor zichzelf, want de natuur vraagt er niet om, althans, niet rechtstreeks. Geen ander organisme dan de mens maakt zich zorgen om zijn voortbestaan als soort. En dat zijn terechte zorgen, want zijn voortbestaan is volstrekt afhankelijk van zijn leefomgeving, van dat wat hij natuur noemt. Wie anders dan wij zorgt er voor ons?

Niet alleen de mens, ook de olifant kan behoorlijk huishouden in wat hem omringd. Feitelijk is elke beweging van om het even welk organisme van invloed is op de directe omgeving. De biosfeer is kortom alleen al daarom onderhevig aan permanente verandering. Dat wat wij vandaag natuur noemen, is morgen al weer anders. Ook zonder de aanwezigheid van de mens zouden er diersoorten verdwijnen. De mens echter is zich bewust van zijn invloed op zijn omgeving, hij maakt er zelfs gretig gebruik van, hij zet de ‘natuur’ naar zijn hand. En daarbij stuiten we soms op grenzen. Een walvisvaarder die alle walvissen wegvist, moet voor de kost iets anders gaan doen. Een bank die al zijn klanten belazert, graaft een gat voor zichzelf. De mens die zijn leefomgeving plundert, verdwijnt al plunderende zelf.

Hoe meer wij in de natuur huishouden, hoe meer techniek er nodig is om de effecten ervan teniet te doen. De neutraliseringspolitiek met betrekking tot het klimaat is als een mes dat snijdt aan twee kanten. We willen in een enkele beweging onze hoge levensstandaard handhaven en de nadelige effecten ervan tot een absoluut minimum reduceren. We willen baden in genot met een zuiver geweten. Voor beide is veel techniek nodig, en dus veel energie. Een hoge en duurzame levensstandaard kan alleen maar gerealiseerd worden met echt schone energie. Geen kolen, geen kernenergie, nee, echt schone energie. Maar welke is dan echt schoon? Juist dat moeten we zien uit te vinden. En mede daarom gaan we nu langzaam over naar een ‘innovatieve economie’.

Ooit was milieu een schadepost die een ongewenst groot aandeel had in de vaste lasten; milieu was een lastpost. Dat buigt men momenteel om: ‘Groen loont,’ zegt Groen Links. De VVD : ‘Zo werken we aan een schoner milieu, maar ook aan meer banen.’ D66 ziet de mogelijkheid van een ‘duurzame welvaart, die niet ten koste gaat van toekomstige generaties.’ Kijk aan, kijk aan, de vervuiler profiteert.

We zitten op de lange weg naar duurzaamheid. Maar wat betekent dat nu eigenlijk, duurzaamheid? Wel, houd u vast! Als gezegd is de mens de enige die zich zorgen maakt. Die zorgen zijn min of meer vervat in de definitie van duurzame ontwikkeling die de commissie Brundtland in 1987 opstelde:

Sustainable development is development that meets the needs of the present without compromising the ability of future generations to meet their own needs. It contains within it two key concepts: 1. the concept of 'needs', in particular the essential needs of the world's poor, to which overriding priority should be given; and 2. the idea of limitations imposed by the state of technology and social organization on the environment's ability to meet present and future needs.

Het komt er op neer dat toekomstige generaties het ook zelf moeten kunnen doen. En wij zorgen ervoor dat zij aan de slag kunnen, wij stellen hen daartoe in staat. In de definitie is gekozen voor behoeften, zeg maar: het absolute minimum voor bestaan. Hier in Nederland hebben wij dat aardig op orde. Brundtland echter doelde op iedereen, dus ook de hongerende of onderdrukte mens elders. Wij namelijk hebben de wereld zo in te richten dat zij die na ons komen geen honger hebben, in vrede kunnen samenleven en de beschikking hebben over de kennis en techniek om eventuele problemen (die er nog lagen) op te lossen. Duurzame ontwikkeling vereist een verantwoordelijke internationale samenwerking en is gericht op een samenleving die niemand uitsluit. Zo lekker als ‘duurzame ontwikkeling’ bekt, zo gigantisch is de opgave.

Onze politieke partijen zijn er ondanks hun grote ideeën toch vooral op gericht het zaakje binnen de landsgrenzen draaiende te houden. Nog altijd nobel, maar minder duurzaam dan wordt voorgespiegeld. De commissie Brundtland spreekt van behoeften. In hoeverre is ons huidige consumptiepatroon daadwerkelijk een behoefte? Wat hierop ook het antwoord mag zijn, zeker is dat wij ons huidige consumptiepatroon willen handhaven. Daar is niets op tegen, we moeten alleen de gevolgen ervan onder ogen durven te zien.

Wat toch baat het bezit eener afgelegen kolonie ... indien zij aan de nationale welvaart
geene geëvenredigde uitbreiding verschaft?’

Dit schreef gouverneur-generaal Johannes van den Bosch omstreeks 1830 ter verdediging van de invoering van het cultuurstelsel in Nederlands-Indië, dat in zijn ogen een wingewest was. Vervang in het citaat ‘afgelegen kolonie’ door ‘schone leefomgeving’ en besef dan dat de blauwdruk voor de huidige milieupolitiek al 180 jaar oud is, de politiek van het ‘batig slot’. Duurzaamheid betekent bij ons niets anders dan dat we op dezelfde voet kunnen blijven doordraaien. En dat heeft niets met ontwikkeling te maken, dat is conservatief, als verduurzaamd hout.


Edwin Timmers is freelance schrijver.

 

Video van de week

Video van de week

Schermafbeelding 2017 11 15 om 16.22.34

Biggest coal mine in the world: 

Partners

  • Partner van MilieuFocus
  • Partner van MilieuFocus
  • Partner van MilieuFocus

Nieuwsbrief


Realisatie door WELLdotCOM - ICT Solution Provider & Joomla! Professionals