Home

MVO, de crisis en mijn ego
Geschreven door Joost   
woensdag 04 maart 2009 11:44

De kredietcrisis noopt velen tot het bijstellen van hun visie en heeft ongetwijfeld vele ego's aan het wankelen gebracht. Het mijne niet in het minst. Neem MVO.

Hoe kéék ik tegen MVO aan?
Enkele citaten uit mijn column van 25 februari 2008 ('Aan de slag met het mvo-convenant!'):

  1. Nog afgezien van de bedrijfseconomische noodzaak (in mijn oog hebben niet-mvo-bedrijven ook in bedrijfseconomisch opzicht geen toekomst!), zou toch iedereen, ook de RCO, de noodzaak van MVO bij alle bedrijven moeten onderschrijven?
  2. Daarbij staat voor mij ook vast dat er sprake moet zijn van maatwerk, wat inhoudt dat invoering gedifferentieerd moet gebeuren naar grootte, personeelsbestand, branche en geschiedenis. En dat dit niet tot nieuwe wetgeving zou moeten leiden, staat voor mij ook vast.
  3. Wat mij bekruipt is toch een gevoel van ‘vrijheid, blijheid!'. Ik heb dan ook de stellige overtuiging MVO tussen wal en schip raakt, tenzij we bereid zijn het oude, vertrouwde en zich bewezen hebbende instrument van het convenant gaan inzetten. Aan de slag dus met het MVO-convenant!

Hoe kijk ik nú tegen MVO aan?
Laat ik beginnen met een ontboezeming van algemene aard. Het bedrijfsecomische aspect (de P van Profit) zag ik altijd als een vanzelfsprekendheid. Inmiddels is echter gebleken dat zelfs bij de meeste banken - waar geld in dubbel opzicht core business is - het belang van 'geld verdienen' niet vanuit een duurzame perspectief benaderd is; alleen de kortetermijnwinsten (inclusief de daaraan gekoppelde bonussen) telden.

Ik moet dus erkennen dat de P van Profit een ondergeschoven kindje was in mijn opvattingen over MVO en duurzaamheid. Mijn eerste citaat is hier een bevestiging van, omdat ik ten onrechte MVO naast het bedrijfseconomische plaats.

Volgens mijn tweede citaat staat voor mij vast dat de invoering van MVO niet tot nieuwe wetgeving zou moeten leiden. Nu blijkt dat zelfs de duurzaamheidsaspecten van het geld verdienen niet veilig zijn en wat de maatschappelijke uitwerking hiervan is (hier en nu, maar ook straks en daar), ben ik er niet zo zeker meer van of een convenant (mijn derde citaat) wel toereikend is.

Hoe nu verder?
Ik moet erkennen dat mijn ego weer een knauw heeft gekregen. De in mijn column geuite vrees voor ‘vrijheid, blijheid!' doet hier niet aan af. Want eigenlijk weet zelfs ik het even niet. En ik kan u verzekeren: niets is erger voor een columnist.

Als fervent voorstander van het convenant twijfel ik nu oprecht aan de hardheid van dit instrument. Ik neig er ernstig naar te kiezen voor nieuwe en strenge wetgeving, iets wat echt finaal indruist tegen mijn eerdere visie. Ik volsta daarom maar even met de constatering dat deze column ongetwijfeld een vervolg krijgt.

 

Video van de week

Video van de week

Schermafbeelding 2017 11 15 om 16.22.34

Biggest coal mine in the world: 

Partners

  • Partner van MilieuFocus
  • Partner van MilieuFocus
  • Partner van MilieuFocus

Nieuwsbrief


Realisatie door WELLdotCOM - ICT Solution Provider & Joomla! Professionals